Even vanuit een ijskoud La Paz, Bolivia een berichtje. Ik ga het kort houden, want ik ben een beetje grieperig (nee geen swine flu, hoop ik) en mn vingers vriezen haast vast aan het toetsenbord.

Sinds mijn vorige bericht, toen we net richting Peru gingen, hebben we een kleine 3 weken in dit prachtige land doorgebracht en ik kan we zeggen dat we alle verschillende klimaatzones gezien hebben. Van de kust met de schitterende Islas Ballestas waar we zeeleeuwen, pinguins en tientallen soorten vogels hebben gezien. Daarna door naar de woestijn, naar Huacachina, een kleine oase omgeven door palmbomen en daaromheen zover je kan zien niets anders dan witte woestijn-duinen, echt schitterend. Hier hebben we, zonder onze benen te breken of ander letsel op te lopen, geprobeerd te sandboarden (erg leuk!!).

Na een paar dagen zon en zand zijn we doorgereden naar Nazca, waar we vanuit de lucht de beroemde Nazca lines hebben bewonderd. Dit zijn kilometerslange rechte lijnen, vlakken, andere geometrische figuren en ook afbeeldingen van dieren, gemaakt door de Nazca Indianen tussen 200 en 500 na Chr. Dankzij het droge en bijna windstille klimaat van de Nazca woestijn zijn deze lijnen al die tijd goed bewaard gebleven.

Vanuit Nazca hebben we een nachtbus naar Cusco gepakt,om een paar dagen te acclimatiseren op hoogte in deze schitterende stad, voordat we aan de Inka Trail zouden beginnen. Cusco is echt een heerlijke stad om even bij te komen, prachtige gebouwen en gezellige smalle straatjes vol met leuke restaurantjes. Ooit was Cusco (in het Quechua betekent dat navel) het centrum van het machtige Inka rijk. Maar sinds de komst van de Spanjaarden is van de Inka architectuur in Cusco zelf haast niets meer over, de Spanjaarden hebben zelfs de stenen van de Inka tempels gebruikt om hun eigen gebouwen te maken.

Op 17 augustus was het dan zo ver, het letterlijke en figuurlijke hoogtepunt van onze reis, de 4 daagse wandeling naar de Machu Picchu, deels over de oude Inka Trail. Ik heb het gevoel dat ik deze 4 dagen heel moelijk samen kan vatten, ik ga OF een heel lang verhaal schrijven, maar dat vinden mijn koude vingers en brakke hoofd niet leuk. OF ik zeg gewoon dat het echt een geweldige, indrukwekkende, onvergetelijke ervaring was om samen met een geweldige groep, onder leiding van onze zeer enthousiaste gids door dit schitterende gebied te lopen. De combinatie van de steeds wisselende natuur, de Inka ruines die je onderweg tegenkomt en de interessante verhalen van gids Elistan over de Inka cultuur maken de tocht al onvergetelijk, en als je dan op de 4e dag, in de vroege ochtend, de contouren van Machu Picchu onder je ziet opdoemen uit de wolken en je mag afdalen naar de ruines en daar rondloopt en je probeert een voorstelling te maken hoe het er ooit geweest moet zijn, weet je dat dit voor altijd in je geheugen gegrift zal staan.

Na de Inka Trail, waar we overigens op de laatste avond Ericxb4s verjaardag gevierd hebben met taart , zijn we doorgegaan naar Copacabana, een dorpje aan de Boliviaanse kant van Lago Titicaca, xb4s werelds hoogst gelegen meer. Daar hebben we Isla del Sol bezocht, volgens de Inkaxb4s de geboorteplek van de zon. En alsof we tijdens de Inka trail nog niet genoeg gelopen hadden, hebben we op Isla del Sol ook nog een schitterende tocht gemaakt. Helaas ben ik daarna een beetje ziek geworden en zijn we toch maar doorgegaan naar La Paz om even een wat luxer hotel te zoeken om een beetje bij te komen.

Dus nu La Paz: een heerlijk hotel, maar een hele drukke en chaotische stad vol verkeer, mensen en steile straatjes, op zich heel leuk maar niet altijd prettig met een hoofd vol watten en een beetje slap lichaam.

Ik voel me al veelbeter dan 2 dagen geleden dus hebben we besloten het volgende (koude) avontuur op te zoeken, de zoutvlaktes van Uyuni.

Ik hou jullie op de hoogte!

Fotos uploaden zie ik vanwege de trage internetverbinding in Bolivia niet meer gebeuren…..

Waar een regenachtige middag al niet goed voor kan zijn…..

Check onze nieuwste fotos op

http://www.flickr.com/photos/fotosloes

Veel Kijk-plezier!!!

Op de valreep tijdens onze laatste uurtjes Ecuador nog even een update van onze reis.

Vanavond zullen we de nachtbus van Guayaquil naar Lima pakken, waarbij we dus (helaas) het zuiden van Ecuador en het Noorden van Peru bij deze reis moeten overslaan.

Zoxb4n 10 dagen geleden zijn we via een paar tussenstops aangekomen in Quito. Na de enorme omvang en chaos van Bogota was Quito een stukje overzichtelijker. Ook wel een grote stad, maar makkelijker om je weg te vinden. Quito diende als uitvalsbasis voor een aantal leuke uitstapjes waaronder uiteraard een bezoek aan Mitad del Mundo (de evenaar). Een monument met een heleboel touristen kraampjes eromheen, het doet allemaal erg gemaakt aan, maar je MOET er toch geweest zijn, en je wil toch die fotos hebben waarbij je met je ene voet op het zuidelijk halfrond staat en met je andere voet op het noordelijk halfrond.

Het grappige is dat de plek waar het monument staat, de plek is waar de Fransen in de 16e eeuw de evenaar berekend hebben. Volgens GPS berekeningen is de daadwerkelijke evenaar echter 250 m. verderop. Rondom deze "echte" evenaar was een soort museumpje wat deels gewijd was aan de equator en deels aan de geschiedenis van Ecuador. Alleen al de zeer enthousiaste gids maakte het bezoekje meer dan de moeite waard, en de tour bleek behalve dat ook nog een hartstikke interessant te zijn. Aan het einde werden we zelf onderworpen aan allerlei proefjes om het effect van de evenaar te "voelen": zo is het op de evenaar veel gemakkelijker om een ei op een spijkerkop te laten balanceren (echt waar!).

Na  3 dagen Quito hebben we dan toch eindelijk het drukke stadsleven ingeruild voor de rust en de prachtige natuur rond de vulkaan Cotopaxi. We hadden een heel schattig, afgelegen hotelletje gevonden waarbij je genietend bij het haardvuur uitzicht had op de met ijs bedekte top van de vulkaan.

Het (letterlijke) hoogtepunt van ons verblijf daar was dan ook een hike naar de gletsjer op 5000 m hoogte. De echte die-hards gaan de gletsjer ook nog helemaal op naar de top op ruim 5800m, maar ik vond het eigenlijk al wel indrukwekkend genoeg om eerst hijgend en puffend omhoog te klauteren, en daarna te genieten van de wolken die wegtrokken en het geweldige uitzicht over het dal. Bovendien waren we met onze Arubaanse kleren niet helemaal goed uitgerust voor extreme kou. Maar met veel laagjes over elkaar en muts, sjaal en hadschoenen was het wel te doen.

Na de sneeuw vonden we het wel weer tijd worden om de warmte op te zoeken, dus zijn we snel doorgereisd naar Puerto Lopez aan de kust. Puerto Lopez is de uitvalsbasis voor het national Parc Machalilla, een natuurgebied dat deels zee en deels land omvat. In deze periode paren de bultrugwalvissen er, dus een goede reden om een boot tochtje te boeken. Behalve walvissen zoeken, hebben we ook een wandeling gemaakt over het eilandje Isla la Plata, waar het stikte van de Fregatvogels en Bleu footed boobies (hoe heten die in het Nederlands?). Wat walvissen betreft mogen we tevreden zijn, zowel op de heen- als op de terugweg hebben we er verschillende gezien en mooie fotos kunnen maken, maar vooral kunnen genieten van het spektakel waarmee ze uit het water omhoog springen en daarna vooral weer neerkomen.

Al met al een zeer geslaagde tour, en dankzij de pillen van de lokale apotheek niet zeeziek geworden.

Helaas was het weer in Puerto Lopez niet zo zonnig als we gehoopt hadden, eerder miezerig en dikke grijze bewolking. Bovendien was er behalve de walvissen bekijken niet zoveel te doen. Dus zijn we gister doorgereisd naar Ecuadors grootste stad Guayaquil, vanwaar we vanavond door riezen naar Lima.

Ik zal vanaf daar weer proberen wat fotos op internet te zetten.

Heel veel liefs,

Marloes

Ik heb fotos online gezet op:

http://www.flickr.com/photos/fotosloes/

Alweer ruim een week op pad, dus even tijd voor een eerste update vanuit Cartagena in Colombia.

Via een aantal vliegtuigen en heel veel bussen en voertuigen die daarvoor moesten doorgaan, zijn we gister aangeland in deze mooie stad aan de Caribische kust van Colombia. Om even uit te rusten van al het reizen zullen we hier nog tot zaterdag blijven rondhangen, waarna we verder gaan naar Bogota.

Maar om even terug te gaan naar het begin van de reis, vorige week woensdag zijn we dan toch eindelijk vertrokken, wat daaraan vooraf ging was een week van afscheidsfeestjes en dineetjes (we zijn niet de enigen die Aruba gaan verlaten), maar ook van opruimen, afscheid nemen en regelen, regelen, regelen……

Om heel even van al het geregel af te zijn hadden we de eerste paar dagen van de reis, namelijk het bezoeken van het Venezolaanse National Parc Canaima en de Salto Angel, de hoogste waterval ter wereld, uitbesteed aan een Arubaans reisbureau. Gelukkig was alles goed verzorgd en waren het echt 3 topdagen, we hebben een schitterende boottocht door het national parc gemaakt, geslapen in hangmatten, gekampeerd in de jungle en een stevige wandeling bracht ons naar een geweldig uitkijkpunt op een rots die precies tegenover de beroemde Salto Angel ligt. Vanaf daar konden we de schitterende, bijna 900 m. hoge waterval in haar volle glorie zien.

Verder zijn er in de ruige, rotsachtige natuur van Canaima nog veel meer watervallen te vinden, dus de tweede en derde dag van de trip brachten de gidsen ons naar veel meer natuurschoon, waaronder een flink grote waterval waar je helemaal achterlangs kon lopen.

Na 3 dagen zat het bezoek aan Canaima er alweer op en was het tijd om ons via Maracaibo richting Colombia te begeven.

Daar zijn we begonnen met een paar mooie plekken aan de Caribische kust. De eerste stop was Santa Marta, net als Cartagena een oude, koloniale stad, maar door de vele hoogbouw en de vervallen staat van veel panden ademt Santa Marta meer een sfeer van vergane glorie. Toch is het best leuk om er even een kijkje te nemen omdat veel Colombianen hier hun vakantie vieren en er dus genoeg drukke terrasjes zijn en daardoor toch wel een lekker vakantie sfeertje.

Na xe9xe9n nachtje Santa Marta hebben we de bus gepakt naar het nabij gelegen National Parc Tayrona, om daar lekker te wandelen en te genieten van prachtige strandjes die direct overgaan in dichte jungle. Tijdens een pittige wandeling de berg op richting een oude indianen stad hebben we nog een hele tijd genoten van een hele groep apen die zich vermaakten in de boomtoppen vlak boven ons. (ik denk howler monkeys, maar moet het nog even precies uitzoeken)

In Tayrona hadden we een perfecte xb4hotelkamerxb4: namelijk hangmatten op een rotsplateau met uitzicht over een baaitje met daarachter de jungle.

Na Tayrona dus een dagje met de bus, koers gezet richting Cartagena waar we genieten van lekker eten en drinken, cultuur en een bruisend stadsleven. Morgen met een bootje naar een paar kleine koraal-eilandjes voor de kust waar je mooi schijnt te kunnen snorkelen.

Genoeg plannen dus!

Hasta Luego

Marloes

Zoals ik in mijn vorige bericht al vertelde: we komen, als het werk hier afgerond is, natuurlijk niet direct terug naar Nederland.

De 12 maanden die ik aanvankelijk weg zou blijven zijn er uiteindelijk toch al 30 geworden, dus wat maken die 2 maandjes meer dan nog uit?

Tussen 8 juli en 14 september zullen we 9 weken lang door Zuid-Amerika reizen, van Amazone naar Caribische kust, door het Andes gebergte via Inca ruines naar de Zoutvlaktes etc etc. Om uiteindelijk op 14 september via Lima weer terug te vliegen naar Aruba en 4 dagen later mxe8t de katten naar Amsterdam.

Hieronder het ik globaal een kaartje gemaakt  van onze plannen. De blauwe lijnen (het eerste deel van de reis) leggen we met vliegtuigen (vliegtuigjes) af, vanaf Maracaibo zullen we zoveel mogelijk, zo niet alles, per bus doen.

Ik zou voor slechs xe9xe9n jaar gaan en wist al na een paar maanden dat ik langer zou blijven……..

Ik heb echter altijd gezegd dat Aruba tijdelijk zou zijn, ik zou blijven zolang ik het leuk vond…..En ook al vind ik het hier nog steeds heerlijk, de beslissing om na bijna 3 jaar tropen in september weer terug te keren naar het koude maar o zo gezellige Nederland, voelt ook heel goed!

Ik erger me nog steeds niet aan de soms wat laxe, Antilliaanse mentaliteit, ook de chaotische manier waarop dingen hier geregeld zijn, kan ik nog goed hebben. En zelfs het leven op zo`n klein eiland benauwt me nog niet: je kunt bijna niet verdwalen en komt altijd en overal bekenden tegen!

Maar zo heel langzaam aan begon ik de laatste tijd toch terug naar Nederland te verlangen: naar mijn familie en vrienden, naar een echte stad met kroegjes en mooie winkels, naar fietsen (door de regen) en skaten in het najaarszonnetje. Naar een frisse neus halen (en niet een stoffige neus). Naar een koud bed en een warme huiskamer. Een kacheltje in plaats van airco. Een warme douche. Groene bossen en weilanden.

En ik wil geen belangrijke dingen in mijn vriendekring meer missen. En zijn in de tussentijd al verschillende vriendinnen getrouwd en bezig een gezinnetje te stichten. Bij de volgende huwelijken, babys, promoties, verjaardagen en andere gelegenheden wil ik aanwezig kunnen zijn.

Gelukkig denkt Eric er precies hetzelfde over, dus een mooi moment om samen te gaan kijken of wij x93Arucamba`sx94 nog wel in het Nederlandse, geregelde leventje passen…….

De voorbereidingen voor onze x93remigratiex94 zijn inmiddels dan ook in volle gang.

Werkgevers, collegas en vrienden zijn al op de hoogte van ons vertrek.

Voor onze lieve katjes, Polar en Luna, hebben we twee ruime reis-kennels gekocht waar ze heerlijk de hele dag in liggen te tukken, bovenop zitten om overzicht te houden, of gebruiken als speeltoestel. Zxedj zullen in ieder geval Business Class vliegen.

Ondertussen zijn we nu vooral druk met het plannen van de ultieme vakantie.

Want wanner krijg je nog zo`n pefecte kans om een paar maanden door Zuid-Amerika te trekken?

Dus vxf3xf3rdat we naar Nederland komen, zullen we tussen juli en september nog in Venezuela, Colombia, Equador en Peru te vinden zijn……..

En dan half september vol avontuurlijke verhalen terug naar dushi Hulanda!

Ik zal in de tussentijd deze weblog weer wat nieuw leven inblazen en heb in ieder geval het goede voornemen om onze reisavonturen weer op internet te zetten……

Dus als je benieuwd bent: hou deze site weer een beetje in de gaten en in ieder geval kan ik alvast zeggen: Tot over een paar maanden!!

Alweer ruim 3 maanden na mijn vorige verhaaltje vind ik het wel weer eens tijd worden om een update op mijn weblog te plaatsen!!

Inmiddels is er weer aardig wat bezoek langsgeweest! Eerst hebben half september paps en mams hier een dikke week lekker vakantie gevierd. Dat was super gezellig, ik had gelukkig nog een paar extra vrije dagen kunnen regelen dus we hebben lekker veel tijd samen doorgebracht, wijntjes gedronken, lekker gegeten in de zon gelegen en mams de beginselen van het beachtennis bijgebracht! Vervolgens moest er weer 3 weken lang hard gewerkt worden met veel dienst, spoedgevallen en lange dagen, waarna ik op 12 oktober Wouter, Lars en Lies alweer op het vliegveld op mocht te wachten!!

De week dat zij er waren had ik (luxe luxe!!) zelfs bijna helemaal vrij!! Marlies staat erom bekend dat ze op elke vakantiebestemming regen aantrekt. Nu heeft ze wel een beetje vals gespeeld door in oktober te komen, de enige maand dat het xe8cht veel regent op Aruba. Maar dat de altijd vanuit het (zuid)oosten komende pasaatwind nu net in die week omdraaide, waardoor orkaan Omar vlak langs Aruba kwam, was wel weer erg toevallig! We hebben 2 dagen hele HEFTIGE regenval gehad, de straten veranderden in rivieren, je kon nog geen meter buiten de deur komen of je was al doorweekt en vrijwel alle huizen hebben wel waterschade opgelopen. Zelfs voor de Arubanen was dit een buitengewoon zware "bui"! Gelukkig hadden we nog genoeg droge dagen waarop we leuke uitstapjes konden maken. De "natte" dagen waren overigens ook erg gezellig, lekker snacken en drinken en Mambo Jambo terwijl je weer eens lekker bijkletst en van bovenaf de wateroverlast op de Arubaanse wegen kunt bekijken…..

Verder heeft Luna er sinds een weekje een "broertje" bij, Polar. Polar is een kitten van zo`n 4 maanden oud die met een gebroken achterpootje bij de kliniek gebracht werd. Na enkele pogingen van Ricardo om de boel met een pin en een externe fixatie en schroeven te stabiliseren, bleek het pootje toch te erg verbrijzeld en vooral het bot te fragiel om nog mooi te kunnen genezen. Ondertussen was ik helemaal verliefd geworden op de "spirit" van dit kleine, brutale, spierwitte (jaja, toeval??) katje, en toen de eigenaren een pootamputatie niet zagen zitten, en derhalve besloten tot euthanasie heb ik in een opwelling voorgesteld hem over te nemen. En dat is een goede beslissing geweest, nu ruim 2 weken na de operatie rent Polar al rond alsof hij nooit 4 poten gehad heeft. En Luna? Luna is volgens mij best blij met dit drukke monstertje in huis! Als ik erbij ben mogen ze samen en laten ze elkaar ook echt geen seconde met rust, ze spelen voortdurend waarbij het er niet altijd heel zachtzinnig aan toegaat!! Als we naar ons werk gaan, zetten we Polar dus nog maar even lekker in de logeerkamer, maar ik weet zeker dat die twee over een paar weken vrienden voor het leven zijn……

En dan zal ik nu tot slot nog even de titel van deze blog verklaren: afgelopen zondag hebben Jolanda en ik het beachtennis kampioenschap gewonnen!!! Het hele weekend stond in het teken van een groot, internationaal beachtennis toernooi. Jolanda en ik spelen dit spelletje nu zo`n 3 maanden, en op kleine maandelijkse wedstrijdjes presteerden we vrij goed. Zo goed dat we op dit tournooi voor het eerst niet in de laagste klasse uitkwamen, maar in de "advanced"…….We waren aanvankelijk bang gigantisch van de baan gemept te worden, door allemaal ervaren speelsters, maar……….we hebben gewonnen!!!

Binnekort zal ik weer flink wat fotos online zetten, zowel van de katjes, de uitstapjes met het bezoek als van het beachtennis!!

En………..31 december arriveer ik weer in Nederland om lekker in de kou oud en nieuw te vieren en 2 weekjes vakantie te houden!

Veel liefs,

Marloes

Na een chuchubi, een zooi kippen een duif en af en toe tijdelijk een zielig beestje uit de kliniek, heb ik er een nieuw huisdier bij: LUNA!

Sinds een maandje delen wij ons huis, onze bank, onze gordijnen en af en toe ons bed met dit 5 maanden oude monstertje. Luna is heel bijzonder. Niet alleen omdat ze prachtig wit is met felblauwe ogen, maar ook (en dat komt vaker voor bij witte katten) omdat ze doof geboren is. We merken er eigenlijk niet veel van dat ze "anders" is dan andere katten. Behalve dat ze enorm van je kan schrikken als je haar opeens aanraakt terwijl ze ligt te slapen. En dat ze een hele reeks vreemde geluiden weet uit te brengen die niet echt op normaal katten-gemauw lijken……

Maar ze is zxf3 ontzettend leuk en meestal erg lief!!

Hier alvast een fotootje. Op mijn fotosite zal ik de komende tijd voor vers fotomateriaal zorgen!

Afgelopen december heeft een fotograaf geprobeerd "Team Contreras" vast te leggen. Het resultaat mag er wezen! De complete fotosessie zal ik niet online zetten, maar onderstaande 2 fotos wil ik jullie niet onthouden! Allereerst natuurlijk het hele team, inclusief enthousiaste zaterdaghulpjes. De tweede foto is van de dierenartsen (inclusief ons "Specialistenteam": de patholoog en de dierenarts die voor ons speciaal xe9xe9n keer per maand van Curacao komt om echo`s te maken). Zo hebben jullie ook eens wat gezichten bij de verhalen!